Riordanopedia

Wydarzenia na Riordanopedii:

  • Został opublikowany trzeci numer naszego czasopisma. Znajdziesz go tutaj.
  • Głosowanie na one shot „Jedno opowiadanie wiosny nie czyni“. Zajrzyj tutaj.
  • Od pierwszego kwietnia ruszył nowy projekt wspierający nasze konkursy. Przeczytaj o nim tutaj.

CZYTAJ WIĘCEJ

Riordanopedia
Advertisement
Riordanopedia
Książka.pngCytat (tabs).png

Ukryta Wyrocznia – pierwsza książka serii Apollo i Boskie Próby napisana przez Ricka Riordana. Akcja toczy się pół roku po wydarzeniach zawartych w Krwi Olimpu.

Opis

Jak ukarać nieśmiertelnego?

Przez uczynienie go człowiekiem.

Po rozgniewaniu Zeusa, bóg Apollo został zrzucony z Olimpu. Słaby i zdezorientowany, ląduje w Nowym Jorku jako zwykły nastolatek. Został już tak strącony 2 razy. Teraz, bez swoich boskich mocy, cztero-tysięczne letnie bóstwo musi nauczyć się przetrwać w świecie współczesnym, dopóki nie znajdzie sposobu na odzyskanie przychylności Zeusa.

Lecz Apollo ma wielu wrogów – bogowie, potwory i ludzie, którzy chcieli by zobaczyć trwale zniszczonego olimpijczyka. Apollo potrzebuje pomocy i może udać się tylko w jedno miejsce... enklawę nowoczesnych półbogów znanych jako Obóz Herosów.

Fabuła

Apollo został zmieniony przez Zeusa w śmiertelnika o imieniu Lester Papadopoulos. W jednym z zaułków Nowego Jorku został zaatakowany przez miejscowych bandytów. Uratowała go dwunastoletnia dziewczynka - Meg McCaffrey, posługując się przy tym eksplodującymi workami na śmieci. Lester wiedział, że po zmienieniu w człowieka powinien pójść na służbę do jakiegoś herosa. Chciał, aby tym półbogiem był mieszkający niedaleko Percy Jackson, jednak jego usług zażądała właśnie Meg. Razem udali się do domu Jacksonów, gdzie przyjęła ich mama Percy'ego, Sally. Percy zgodził się podwieźć Apolla i McCaffrey do Obozu Herosów, bezpiecznego schronienia dla półbogów. W trakcie podróży zaatakowały ich duchy zarazy - nosoi. Potwory zostały pokonane dzięki niespodziewanej pomocy karposa o imieniu Śliwka, który zresztą chwilę później zniknął. Z pewną trudnością udało im się dostać do Obozu, gdzie Apollo zamieszkał w jednym domku ze swoimi półboskimi dziećmi: Willem, Austinem i Kaylą. Koordynator zajęć, centaur Chejron, opowiedział dawnemu bogowi o różnych nietypowych wydarzeniach, takich jak zaginięcia herosów, zupełny brak przepowiedni czy problemy z magicznymi i niemagicznymi środkami komunikacji. W Obozie Herosów Apollo miał kłopoty ze zrozumieniem niektórych aspektów współczesnego świata, jednak naprawdę załamało go to, że trudność sprawiało mu strzelanie z łuku, a gra na instrumentach wyczerpywała go. Przysiągł więc na Styks, że dopóki nie stanie się z powrotem bogiem, nie będzie używał łuku jako broni ani nie będzie grał muzyki. Niedługo potem Meg została uznana za córkę Demeter, bogini roślin. Dziewczyna była w drużynie z Apollinem podczas zaprojektowanego przez Harleya i Nyssę biegu śmierci na trzech nogach. Polegał on na poruszaniu się po Labiryncie, odnajdywaniu w nim złotych jabłek i przeżyciu. Tunele były pełne pułapek zamontowanych przez dzieci Hefajstosa. Labirynt był połączony z wieloma miejscami na całym świecie, przez co poruszanie się po nim było trudne i dezorientujące. W trakcie gry Apollo i Meg trafili do jaskini zamieszkanej przez węża Pytona, dawnego przeciwnika Apollina. Pyton rozmawiał z mężczyzną o imieniu Bestia. Kiedy Meg usłyszała tą rozmowę, była nieco wstrząśnięta. Później, w Obozie, powiedziała Apollinowi, że Bestia to mieszkający w Nowym Jorku człowiek, który porywa podobne jej dzieci, aby je uczyć i czynić z nich swoich służących. Wspomniała również, że uratował ją przed nim jej ojczym, ale nie zamierzała rozwinąć tematu. W trakcie gry zaginęło dwoje dzieci Apollina: Austin i Kayla. Bóg był tym załamany. Jednocześnie miał przeczucie, że wszystkie zaginięcia herosów mają jakiś związek z wyroczniami. Z tego powodu wypożyczył ze swojego domku książki poświęcone sobie samemu (czyli bogu Apollinowi). Odnalazł w nim także rozdział o wyroczniach i go przestudiował. Niedługo potem do Obozu Herosów przybyła Rachel Elizabeth Dare, obozowa Wyrocznia Delficka. W jaskini będącej jej siedzibą przeprowadzono naradę, w trakcie której Apollo, Chejron, Meg i Rachel doszli do wniosku, że w Lesie Obozu Herosów mieści się wyrocznia o nazwie Gaj Dodony, która mogłaby być dla nich źródłem przepowiedni, dopóki Rachel nie odzyska swoich proroczych zdolności. Domyślili się również, że jakiś nieznany im przeciwnik próbuje przejąć kontrolę nad Gajem, a głosy pozbawionych opieki drzew krążą po lesie, wprawiając herosów w obłęd. Herosi udawali się do lasu i tam ginęli w nieznany sposób.

Meg i Apollo wyruszyli na misję w celu odszukania Gaju. Po drodze napotkali palikosa (boga gejzerów) o imieniu Pete, który starał się opowiedzieć im trochę o atrakcjach Lasu Obozu Herosów. W trakcie rozmowy bohaterowie zostali zaatakowani przez olbrzymie mrówki myrmeki, które porwały Meg i zawlokły ją do swojego mrowiska. Za radą palikosa, Apollo wrócił do Obozu Herosów, aby tam się wyleczyć. Wiedział jednak, że musi wrócić do puszczy, aby uratować McCaffrey i odnaleźć gaj. Doszedł również do wniosku, że jego obecnym przeciwnikiem jest starożytny rzymski cesarz Neron. Mimo złożonej przysięgi (wcześniej obiecał, że nie będzie strzelał z łuku ani grał na instrumentach) Apollo uzbroił się w łuk i znów wyruszył do lasu. Odnalazł Meg uwięzioną w mrowisku myrmek. Uwolnił ją za pomocą nasion, których korzenie rozsadziły więżący ją kokon. Następnie razem zaczęli szukać wyjścia z mrowiska i natrafili na królową myrmek. Apollo zaśpiewał jej pieśń, a wówczas czarowana muzyką królowa pozwoliła im wyjść z mrowiska. Za mrowiskiem myrmek znajdowało się wejście do Gaju Dodony, a przed nim sześć słupów z przywiązanymi do nich postaciami - pięciorgiem zaginionych herosów oraz Pauliem, jednym z bogów gejzerów. Na miejscu pojawił się sojusznik Meg, karpos Śliwka, a także sam cesarz Neron w towarzystwie dwóch podległych mu germańskich wojowników. Zarządał on od Apollina i Meg otwarcia wrót Gaju, ponieważ był przekonany, że bóg wyroczni i córka Demeter razem są w stanie tego dokonać. Okazało się, że Neron był przybranym ojcem McCaffrey. Dziewczyna nie umiała mu odmówić, więc razem z Lesterem otworzyła bramę gaju. Meg usłyszała od drzew, że Neron zamierza je spalić, co ją przeraziło. Śliwka zaatakował cesarza, a niedługo potem sama wbiegła wgłąb zagajnika. Neron w tym czasie wyjął butelkę greckiego ognia, wylał substancję na ziemię i podpalił ją. Apollo niespodziewanie doznał przypływu boskiej mocy: wyciągnął z ziemi słupy z ofiarami. Pożar lasu został ugaszony przez pobliskie driady. Lester uwolnił swojego syna Austina i polecił mu wyswobodzić resztę więźniów, a sam poszedł śladem Meg. W Gaju Dodony usłyszał dwie przepowiednie mówiące o Indianie, błękitne jaskini, wężach, śmierci i obłędzie. McCaffey zwolniła Apollina ze służby i odeszła. Lester z pomocą królowej myrmek dostał się do Obozu Herosów, który został zaatakowany przez olbrzymi złoty posąg - Kolosa Nerona. Apollo postanowił zesłać na przeciwnika zarazę i próbował zakląć jedną ze strzał tak, aby niosła ona chorobę. Następnie wystrzelił ją w stronę posągu. Wyszło na jaw, że wyczarował katar sienny. Kolos dosłownie odkichał sobie głowę, a wśród półbogów zapanowała prawdziwa epidemia kataru siennego. Do Obozu wrócili z długiej wyprawy heros Leo Valdez i jego ukochana Kalipso, którzy postanowili udać się z Apollinem na misję do wskazanej przez przepowiednię Indiany.

Spostrzeżenia Apolla o życiu

APOLLO O LUDZKIM CIELE

Nigdy nie zrozumiem, jak wy, śmiertelnicy potraficie, z tym żyć. Jesteście cały czas uwięzieni w worku mięsa, niezdolni do przeżywania tak zwyczajnych przyjemności jak zmiana w kolibra albo rozpłynięcie się w czyste światło.

APOLLO O CZASIE

Kiedy żyje się przez parę tysiącleci, problemy z rachubą czasu mogą się pojawić nawet w najbardziej sprzyjających okolicznościach. Słyszę coś na Spotify i myślę sobie: Och, nowość! A potem dociera do mnie, że to koncert fortepianowy d-moll nr 20 Mozarta sprzed dwustu lat. Albo zastanawiam się, dlaczego nie mam na liście kontaktów historyka Herodota. Po czym przypominam sobie, że Herodot nie miał komórki, ponieważ nie żyje od epoki żelaza.

APOLLO PORÓWNUJE STAROŻYTNĄ GRECJĘ Z NOWOCZESNYM ŚWIATEM

Ach, wszystko było lepsze w starożytnej Grecji! Dobra, z wyjątkiem kilka pomniejszych ulepszeń, które wprowadzili śmiertelnicy: Internetu, rogalików z czekoladą, średniej długości życia.

APOLLO O HEROSACH

Bogowie zawsze lubią mieć na poręczu kilku silnych, zaprawionych w boju herosów, żeby móc ich rzucić do walki, wysłać na niebezpieczną misją albo zatrudnić do zbierania kłaczków z chitonów.

CODZIENNA MOTYWACYJNA GADKA APOLLINA

Jesteś fantastyczny, a ludzie cię kochają!

Przepowiednia

Pierwsza

Błękitu jaskinie

Odcień cię nie minie

...Na zachód spalony

Przewracane strony

... Indiana

W dojrzałych bananach

Radość nie mitręży

Pełno karaluchów i węży.

Druga

Apollo (bóg tego imienia)

Do jaskini błękitnej wpadł cienia

Na ognisto- spiżowym

I trzyosobowym

Śmierć i obłęd dostał do zjedzenia.

Ciekawostki

  • Rick Riordan zadedykował tę książkę muzie Kaliope.
  • W tej części pojawia się dwoje herosów z wielkiej siódemki.
  • Jest to pierwsza książka Ricka Rirodana napisana z perspektywy boga. Autor nazywa to ciekawym doświadczeniem.
  • Apollo, jako nastolatek nazywa się Lester Papadopoulos.
  • W książce już w trzecim rozdziale pojawił się Percy.
  • Akcja książki dzieje się w tym samym czasie co "Miecz Lata", więc Annabeth jest w tym czasie w Bostonie.
  • Wszystkie tytuły rozdziałów są w formie kiepskich Haiku Apolla.
  • W Amerykańskiej limitowanej edycji książki znaleźć można było list Apolla zaadresowany do ojca Zeusa (tłumaczenie).
  • W tej części pojawił się zaginiony Leo Valdez wraz z Kalipso.
    • W tej części wszyscy z Obozu Herosów uderzyli lub kopnęli Valdeza świętując jego powrót.

Lista rozdziałów

Zbiry mi dają po pysku

Zmiótłbym ich, gdybym mógł

Śmiertelność jest nie teges

— Rozdział 1

Dziewczyna znikąd

Dopełnia mojego wstydu

Durne banany

— Rozdział 2

Kiedyś byłem bogowy,

W mieście jestem kijowy,

Ha, nie rymuj haiku.

— Rozdział 3

Cosa de Jackson

Brak tronów dla gości

Naprawdę, ludzie?

— Rozdział 4

Siedmiowarstwowy dip

Niebieskie ciasteczka

Kocham tę kobietę

— Rozdział 5

Aquamen prowadzi

Nie może być już gorzej

Och, zaraz, jest

— Rozdział 6

Berek z duchami zarazy,

Mam cię i jesteś zakaźny,

Dobrej zabawy, LOL.

— Rozdział 7

Śliwki bitewne

Nie daje rady chwilowo

Mój mózg eksploduje

— Rozdział 8

Spacer przez las

Głosy wywołujące dreszcze

Nienawidzę spaghetti

— Rozdział 9

Autobus staje w ogniu

Mój syn jest ode mnie starszy

O Zeusie, przestań, proszę

— Rozdział 10

Sprawdź folder spam

Mogę w nim być przepowiednie

Nie ma? To dziwne. Pa

— Rozdział 11

Oda do hot doga

Orenżada i czipsy

Nic nie mam, chłopie

— Rozdział 12

Trójnoży bieg śmierci

Sześć okrutnych zgłosek

Bogowie. Tylko nie Meg

— Rozdział 13

Chyba żar...

Cholera, co się właśnie stało?

Brakuje mi syl...

— Rozdział 14

Praktyka czyni mistrza

Ha, ha, ha, wcale że nie

Zignorujcie mój szloch

— Rozdział 15

Związany z McCaffrey,

Czy lądujemy w Limie?

Harley to ZUO.

— Rozdział 16

Bile śmierci

Toczą się ku mym wrogą

Zamieńmy się na kłopoty

— Rozdział 17

Wołanie Bestii

Powiedzcie mu, że mnie nie ma

Gdzie? W śmieciach. Taa

— Rozdział 18

Oni zaginęli?

Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie

Nie, i tak dalej.

— Rozdział 19

Nie zamalowuj bogów

Remont to jeszcze nie powód

To zdrowy rozsądek, jakby

— Rozdział 20

W swoim żywiole

Spalmy jakąś Wyrocznię

Rzymianie znienawidzą

— Rozdział 21

Uzbrojeni po czubki głów:

Bitewne ukulele

Magiczny szalik Brazylii

— Rozdział 22

W skali od jeden do dziesięciu

Jak oceniasz swój zgon?

Dziękujemy za udział w badaniach

— Rozdział 23

Łamię przyrzeczenia

Spektakularna porażka

Wszystko wina Abby

— Rozdział 24

Moja dobra passa

Spalam się, płonę i rzygam

Lwy? A czemu nie?

— Rozdział 25

Cesarzowie tutaj?

Zaknebluj mnie pacyfą

Niefajnie, Mamo

— Rozdział 26

Przepraszam

Za właściwie wszystko

Rany, jestem super

— Rozdział 27

Rada dla rodziców:

Mamcie, nie pozwólcie larwom

Wyrosnąć na mrówki

— Rozdział 28

Komar pochodni

Człowiek w popularnym garniturze

Ale nie to jest najgorsze

— Rozdział 29

Pouczam McCaffrey

Hej, dziecko, twój tato jest świrem

Czemu ona nie słucha?

— Rozdział 30

Wsłuchaj się w drzewa

Drzewa wiedzą, co jest grane

One wiedzą wszystko

— Rozdział 31

Village People

Na straży zdrowia psychicznego

Y. M. C. A. Aha

— Rozdział 32

Rozstania to smutek

Nie ma w nich żadnej słodyczy

Nie rozdepcz mi twarzy

— Rozdział 33

Nie ma taksówki

Bla-bla-car zawodzi

Mama mnie podwiezie

— Rozdział 34

Nagi kolos

Neurotyczny Neron

Gdzie się podziały twe ineksprymable?

— Rozdział 35

Jakże miła zaraza

Byle na właściwej strzale

Bum! Padłeś, koleś?

— Rozdział 36

Patrzcie no! To Percy

Zdołał nam trochę pomóc

Uczyłem go wszystkiego

— Rozdział 37

Po kichaniu

Leczę ludki, limeryki piszę

Kto jest najgorszym bogiem? Ja

— Rozdział 38

Chcesz dołożyć Leo?

Nie ma w tym nic dziwnego,

Ciacho sobie zasłużył.

— Rozdział 39

Zagraniczne okładki

Advertisement